iPad και οι πρώτες εντυπώσεις

Το γεγονός της χτεσινής μέρας (27/1) ήταν φυσικά η παρουσίαση του iPad από την Apple.
Οπως γίνεται πάντα, στα διάφορα τεχνολογικά (τρομάρα μας) forums μεταξύ των αμάχων υπάρχουν και δύο χρόνια αντιμαχόμενες ομάδες. Η μία είναι η κλασσική από τα 90s και φέρει στο λάβαρο της το μοτο «η Apple πουλάει  υπερτιμημένη μόδα». Αδυνατούν να αναγνωρίσουν κάτι θετικό που να βγαίνει από το Cupertino, κατακρίνουν τα πάντα, και φυσικά η «τιμιότης» είναι στο αίμα τους. Η φθηνή μαϊμού που την συναρμολογήσανε οι ίδιοι είναι τίμια, το netbook που κάνει 300€ και μπορείς να τρέξεις μέχρι και το WOW είναι τίμιο και πάει λέγοντας. Καμία αντίρρηση περί αυτού.

Η άλλη ομάδα δεν πάει πίσω. Υπέρμαχοι ακόμα και του Apple TV ή του Magic Mouse, δύο προϊόντων που κατά γενική ομολογία δεν έπρεπε να είχαν βγει ποτέ στην αγορά έτσι, δέχονται το λόγο του κυρίου (call me Steve) ως τις 10 εντολές. Δεν θέλω να τους θίξω σε καμία περίπτωση πόσο μάλλον όταν βλέπω τον εαυτό μου πολλές φορές μέλος αυτής της ομάδας.

Ναι ήμουν σχετικά μεγάλος το 1983-84 όταν χάζευα τη Lisa στα περιοδικά, όταν ήρθε ο πρώτος Mac στην έκθεση στον ΟΛΠ το 84-85, τα θυμάμαι όλα σαν τώρα. Πάντα πίστευα ότι το innovation είναι κλειδί για να περάσουμε από το ένα δωμάτιο στο άλλο, από τη μια εποχή στην αμέσως επόμενη. Τότε, κοντά στο 85 δηλαδή, δουλεύαμε ή αν θέλετε παίζαμε με Spectrum, Amstrad και Commodore 64. Δεν θέλαμε να έχουμε πολλά-πολλά με τα PCs γιατί για εμάς ήταν απλώς μαύρες οθόνες με πράσινα γράμματα Τεράστια σιδερένια κουτιά, χωρίς ψυχή (και όχι δεν εννοώ μόνο τα παιχνίδια) και ενδιαφέρον. Ποιος ήθελε να ασχοληθεί με το απαράδεκτο DOS και το ανύπαρκτο τεχνολογικά hardware ενός PC όταν βγαίνανε στην επιφάνεια τα πρώτα δείγματα της επόμενης γενιάς, της επόμενης εποχής, οι υπολογιστές με γραφικό περιβάλλον και ποντίκι? Δεν θέλαμε να χρησιμοποιούμε PC και DOS γιατί είχε έρθει ο καιρός να μεταπηδήσουμε σε κάτι καλύτερο και νεότερο, είχε έρθει η εποχή του Macintosh, της Amiga, και του Atari ST.

Κάποια στιγμή, θέλεις γιατί οι μαιμούδες ήταν τσάμπα, γιατί η Apple απέλυσε τον ιδρυτή της και αργότερα σωτήρα της, γιατί η HP που κατασκεύαζε τα custom chips της Amiga «πούλησε» την Commodore, θέλεις γιατί επιτέλους στη Microsoft έφτιαξαν κάτι καλύτερο βασιζόμενοι πάντα στους ώμους των προηγούμενων, περάσαμε στην επόμενη εποχή και όλοι σήμερα έχουμε PC και Windows. Υπάρχει παγκοσμίως ένα ποσοστό γύρω στο 7.5% που έχει Mac και γύρω στο 0.5% με Linux, η ουσία πάντως είναι ότι η πλειοψηφία έχει windows, σε άλλες χώρες το ποσοστό είναι μικρότερο σε άλλες μεγαλύτερο. Αν πάρουμε σαν παράδειγμα την Ελλαδάρα μας, τον παράδεισο της πληροφορικής, τη silicon Valey του πλανήτη, οι χρήστες Mac/Linux είναι πολύ λίγοι, τόσο λίγοι που χωράνε στην ευθεία της μάντρας του ΓΕΣ αν θες να τους εκτελέσεις.

Και μάλλον προς εκτέλεση τους έχουν γιατί υπάρχει πολύ μένος εναντίον τους. Εντάξει ως ένα σημείο για τους Linuxάδες το καταλαβαίνω. Αν δεν είναι «Κομμουνιστές» θα είναι αναρχικοί, αν δεν είναι αναρχικοί θα είναι άπλυτοι μαλλιάδες, χεβιμεταλλάδες, ξερόλες, φαφλατάδες, εξυπνάκηδες και οτιδήποτε τους έχουν κατά καιρούς προσάψει. Φυσικά δεν είναι τίποτα από αυτά τα παιδιά (αστειεύομαι Ηρακλή), απλά ο φόβος και η άγνοια μαζί με την κούραση που προξενεί το λέγε-λέγε των πιγκουινοανθρώπων για το τι φοβερό/τρομερό/φανταστρουμφικό είναι το Linux και η Gnu φιλοσοφία, κουράζει λίγο τους υπόλοιπους.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε το εξής παράδοξο. Παρότι έχει και η «κουτσή Μαρία» υπολογιστή δε μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει κάποια τεχνολογική επανάσταση. Υπάρχει μια στασιμότητα στην εξέλιξη και μια δυσκολία να διακρίνουμε ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο «στάδιο». Ενώ οι υπολογιστές έφτασαν να πουλιούνται δίπλα στους πάγκους με τη φέτα και το χρήμα λογικά θα έπρεπε να ρέει άρα και να υπάρχει ένα σοβαρό R&D, δεν βλέπουμε να ισχύει κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στις μεγάλες και καταξιωμένες εταιρίες.

Οι εταιρίες hardware ενδιαφέρονται να πουλήσουν όσο γίνεται περισσότερα κομμάτια από σίδερο+Windows. Η Microsoft ενδιαφέρεται να μπει σε άλλες αγορές (βλέπε  .Net, IIS, επικράτηση στο Internet, search engines, CRMs, home entertainment) αλλά ξεχνάει να δημιουργήσει κάτι πρωτοποριακό. Και όταν λέω δημιουργήσει εννοώ να μπορώ να το αγοράσω, όχι να δω ένα video από κάποιο concept design. Έχει πολύ μεγάλη διαφορά το να σχεδιάσεις κάτι πρωτοποριακό, από το να το σχεδιάσεις, υλοποιήσεις και το βγάλεις στην αγορά σε λογική τιμή. Οι Linuxάνθρωποι από την άλλη ψάχνουνε να δούνε που χάθηκε εκείνος ο κύκλος της CPU που θα δώσει εκείνο το 0.01 σε ταχύτητα που χρειάζεται η render farm της ILM. Καλοί προγραμματιστές αλλά κάτι λείπει, το γρηγορότερο λειτουργικό σύστημα δεν είναι η εξέλιξη που ψάχνω. Δεν είναι η πόρτα που θα με πάει στο επόμενο δωμάτιο. Κανένα Desktop λειτουργικό σύστημα σήμερα με τη μορφή που έχει σήμερα, δε μπορεί να γίνει ο προπομπός της επόμενης γενιάς. Κανένα KDE ή Gnome περιβάλλον δεν φτιάχτηκε με γνώμονα τον ανθρώπο που δεν θέλει να μάθει να χειρίζεται υπολογιστή. Όλα προϋποθέτουν να κάνεις εσύ το πρώτο βήμα, να καταλάβεις έννοιες που σου είναι αδιάφορες, να κάνεις συμβιβασμούς ως προς το τι σου είναι εσένα λογικό και ποια είναι η πραγματικότητα στη χρήση του υπολογιστή σου.

Όλα αυτά όμως με τη λογική χρήσης που έβγαλε μια ομάδα 6 ατόμων στην California το 1984. Λίγα έχουν αλλάξει από τότε, μπορεί τα χρώματα να είναι περισσότερα, τα iconίδια στην οθόνη μεγαλύτερα και εντυπωσιακά, να έχουν προστεθεί νέες έννοιες (που πρέπει να μάθεις) αλλά η ουσία είναι η ίδια. Αυτά μέχρι χτες που έγινε η παρουσίαση του iPad. Στους φίλους μας της πρώτης ομάδας έγινε άμεσα αγαπητό για το γέλιο που τους προσέφερε. «Τι? Θα χτυπήσει το netbook?», Από τους φίλους του ανοιχτού λογισμικού ήρθε άλλη μια πέτρα για το κλειστό οικοσύστημα της Apple. Για την ελευθερία που τους παίρνουν λες και κάποιος τους σταματάει από το να δημιουργήσουν κάτι καλύτερο και όχι να αντιγράψουν ένα ήδη υπάρχον!
Το παράδοξο με την ομάδα των φίλων/οπαδών της Apple ήταν ότι οι μισοί το αποδοκίμασαν σαν μη innovative. Πιστεύανε δηλαδή ότι δεν ήταν τόσο πρωτοποριακό όσο άλλα apple προϊόντα. Αυτό για μένα είναι καλό. Φάνηκε ότι δεν είναι πρόβατα όπως ως τώρα όλοι πίστευαν. Αν κάτι δεν τους κάθεται καλά, το κατακρίνουν και φυσικά δεν το αγοράζουν. Το θέμα όμως είναι άλλο….

…ότι έχουν άδικο. Μπορεί να έφταιγε το υπερβολικό hype και να περιμένανε κάποιο brain interface αλλά matrix για χρήση με τη σκέψη και τους φάνηκε το ipad…λίγο. Κατά τη γνώμη μου το iPad είναι πρωτοποριακό και αυτό το χρωστάει σε δύο πράγματα, στο λειτουργικό του (που περιλαμβάνει και την διεπαφή με τον χρήστη) και στις εφαρμογές που ΘΑ βγουν. Θα μου πεις και που ξέρεις εσύ τι ΘΑ βγει? Το SDK του σου δίνει τη δυνατότητα να μεταφέρεις αυτούσιες τις εφαρμογές του iPhone στο iPad, δηλαδή έχει ήδη 100.000+ εφαρμογές στη διάθεση του και κάποιες από αυτές είναι ΠΟΛΥ καλές, (περιμένω πως και πως να δω το Broken Sword Director’s cut στις 10 ίντσες με χειρισμό αφής, χωρίς πληκτρολόγια και ανεμιστήρες).

Πολλοί developers θέλανε να εκμεταλλευτούν τις multi touch ιδιότητες του iPhone αλλά τους σταμάταγε η μικρή οθόνη και η χαμηλή ανάλυση. Φανταστείτε τι εφαρμογές έχουν να βγουν σε μαγαζιά με «βιτρίνες» από iPads, σε σχολεία, σε βιβλιοθήκες όπου συνήθως διαβάζεις και δεν πληκτρολογείς. Δείτε την παρακάτω φωτογραφία και σκεφτείτε προοπτικές που ανοίγονται

Στην παρουσίαση του iPad ο Steve (επίτηδες φυσικά) κάθισε σε μια πολυθρόνα και σερφάριζε με μερικές απλές κινήσεις στον Safari, έβλεπε τις φωτογραφίες με όσο γίνεται πιο φυσικό τρόπο χωρίς να ψάχνει τη scrollbar με κάποιο μικρό touchpad όπως αυτά που έχουν τα απαράδεκτα netbooks. Χρησιμοποιούσε το iWorks μια πάμφθηνη σουίτα προγραμμάτων office με ένα τρόπο που μου φάνηκε λογικός. Τα βιβλία που είχε στη βιβλιοθήκη του το iBooks βρίσκονταν πάνω στα ράφια μιας βιβλιοθήκης την οποία γύριζες και από πίσω υπήρχε το μαγαζί για να τα αγοράσεις. Σελίδες στα virtual βιβλία «γύριζες» όπως σε ένα αληθινό βιβλίο, η εφαρμογή του χάρτη και το zoom in/out ήταν εύκολη άμεση και με «ανθρώπινη λογική». θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ώρα αλλά η ουσία είναι αυτή:

Innovation ΔΕΝ είναι η δυνατότητα αλλαγής του background ή η παρουσία SD υποδοχής. Αυτά λέγονται ευκολίες και είναι χαρακτηριστικά στη λίστα με τα hardware specs. Αυτά υπάρχουν ήδη και ο λόγος που δεν τα έβαλε στη πρώτη έκδοση του hardware η Apple είναι προφανής, θα υπάρξουν σίγουρα 3-4 γενεές μέχρι το επόμενο βήμα/άλμα. Ο άνθρωπος που το σκέφτηκε ήταν ο άνθρωπος που προώθησε το Apple I τον πρώτο προσωπικό υπολογιστή. «Το καιρό εκείνο» εταιρίες όπως η HP δεν βλέπανε πρακτική χρήση ενός προσωπικού υπολογιστή, λίγα χρόνια αργότερα τρέχανε και δε φτάνανε. Ο ίδιος άνθρωπος έκανε συμφωνία με τη Xerox και χρησιμοποιώντας ιδέες από το δικό της σύστημα έφτιαξε τη Lisa και τον Mac. Οι άνθρωποι της Xerox δεν ξέρανε τι να κάνουν τη τεχνολογία τους, πιστεύανε ότι κανείς δεν θα ήθελε να αγοράσει και να κρατάει στα χέρια του κάτι που λέγεται…ποντίκι! Όταν βγήκε το iPhone οι γνωστοί άγνωστοι δεν είχαν καταλάβει πόσο μπροστά ήταν και σε τι εποχή τους πήγε όλους. Ακόμα και σήμερα τρία χρόνια μετά την παρουσίαση ακούμε παράπονα για την έλλειψη υποστήριξης flash, μια τεχνολογία που οι περισσότεροι μεγάλοι δεν τη θέλουν. Η Microsoft θέλει το δικό της το silverlight, οι υπόλοιποι θέλουν ανοιχτά standards με HTML5. Φυσικό είναι να μην την υποστηρίξει η Apple και καλά κάνει μιας και είναι η πιο κακογραμμένη εφαρμογή που υπάρχει στο MacOSX!!! Θα βάλει δηλαδή ένα κακογραμμένο runtime που δεν ελέγχει εκείνη (ώστε να έχει εγγυημένο αποτέλεσμα), να έρθουν μερικά εκατομμύρια wannabe προγραμματιστές, να γονατίσουν μηχανήματα με ARM επεξεργαστές. Δηλαδή να βγάλουν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια!

Εν κατακλείδι και για να μη σας κουράζω. Είναι κάτι νέο και πιστεύω ότι θα πιάσει, όπως έγινε και με το iPhone. Μπορεί να αργήσει λίγο μιας και είναι κάτι ριζοσπαστικό αλλά όλοι κάποια στιγμή αυτό τον δρόμο θα ακολουθήσουν. Η πορεία του είναι προδιαγεγραμμένη.

Edit. Και μιας και πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις, διαβάστε μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση